تعبیر خواب صحرا

ابن سیرین می‌گوید صحرا در خواب دنیای خواب‌بیننده است و پهنا و سرسبزی آن، اندازه‌ی گشایش در زندگی او را نشان می‌دهد. اگر کسی ببیند در صحرایی سبز و خرم راه می‌رود، روزی‌اش فراخ می‌شود و دلش آرام می‌گیرد. به گفته‌ی او بیابان بی‌آب و علف نشانه‌ی سختی معیشت و دوری از یاران است. اگر کسی ببیند در صحرا گم شده و سپس راه را بازیافته، پس از سرگردانی به راه درست هدایت می‌شود.

امام صادق (ع) فرموده‌اند دیدن صحرا در خواب بر چند وجه است: دنیا، سفر، آزادی از بند و فراخی کار. اگر کسی ببیند از جایی تنگ به صحرایی باز رسیده است، از غم و گرفتاری رهایی می‌یابد. اگر صحرا تاریک و ترسناک باشد، نشانه‌ی دلهره‌ای است که با توکل و صبر برطرف می‌شود. همچنین در این روایت آمده است که نماز گزاردن در صحرا به پاکی دل و برآمدن حاجت تعبیر می‌شود.

در تعبیرنامه‌ی منسوب به دانیال نبی آمده است که صحرای سبز دلیل بر خیر و نعمت و فراخی سال است. اگر کسی ببیند صحرا پر از کشت و گیاه است، آن سال برای مردم آن دیار سالی پربرکت خواهد بود. اما اگر ببیند صحرا خشک شد و گیاهانش سوخت، نشانه‌ی تنگی و گرانی است. دانیال سفر در صحرا را به سفری دراز اما سودمند تعبیر کرده و گفته است بازگشت از صحرا، رسیدن به مقصود است.

ابراهیم کرمانی می‌گوید هر که در خواب صحرایی فراخ و خوش ببیند، کارش گشاده می‌شود و از تنگنای زندگی بیرون می‌آید. اگر صحرا بی‌آب و بی‌گیاه باشد، دلیل بر کم شدن روزی و رنج سفر است. به باور او خانه ساختن در صحرا به جدا شدن از مردم و گوشه‌گیری تعبیر می‌شود و آتش افروختن در صحرا به یافتن راهنمایی دانا. کرمانی دیدن چشمه در صحرا را نشانه‌ی گشایشی ناگهانی پس از سختی دانسته است.

مطیعی تهرانی می‌گوید صحرا در خواب بیشتر حال‌وهوای دل ماست؛ اگر دلتان گرفته باشد، بیابانی خشک می‌بینید و اگر امیدوار باشید، دشتی سبز. به نظر او گم شدن در صحرا یعنی در زندگی بیداری میان چند راه مانده‌اید و هنوز تصمیم نگرفته‌اید. مطیعی توصیه می‌کند اگر در خواب صحرا تنها بودید، کمی بیشتر با دوستان و خانواده وقت بگذرانید. او صحرای سبز را نوید روزهای آرام و فراخ می‌داند.

یونگ بیابان را تصویری از سرزمین بی‌حاصل روان می‌دانست؛ جایی که انرژی زندگی فروکش کرده و فرد احساس خشکی و بی‌معنایی می‌کند. اما همین بیابان در اسطوره‌ها محل آزمون قهرمان و آغاز دگرگونی است. در نگاه یونگ، سفر در صحرا می‌تواند بخشی از فرایند فردیت باشد: رویارویی با تنهایی، کنار گذاشتن نقاب‌ها و جست‌وجوی چشمه‌ای درونی. یافتن آب یا واحه در خواب، نشانه‌ی کشف دوباره‌ی سرچشمه‌ی معنا در زندگی است.

فروید صحرا و بیابان را بیشتر با احساس محرومیت و نیازهای برآورده‌نشده پیوند می‌داد. به باور او تشنگی و خشکی در خواب ممکن است بیان نمادین آرزویی باشد که در بیداری به آن نرسیده‌اید، چه عاطفی و چه مادی. تنها ماندن در صحرا نیز می‌تواند بازتاب ترسی کهنه از رها شدن یا دوری از حمایت عاطفی باشد. فروید پیشنهاد می‌کرد خواب‌بیننده بپرسد در زندگی کنونی‌اش جای خالی چه چیزی را بیش از همه احساس می‌کند.

لوک اویتنهاو برای صحرا معناهای کوتاهی آورده است: دیدن صحرا یعنی دوره‌ای از تنهایی که شما را قوی‌تر می‌کند؛ عبور از صحرا یعنی رسیدن به هدف پس از زحمت؛ گم شدن در صحرا یعنی نیاز به مشورت با کسی باتجربه؛ و صحرای سبز یعنی آسایش و سلامت. او طوفان شن را نیز نشانه‌ی مشکلاتی موقت می‌داند که با حوصله و آرامش از آن عبور خواهید کرد.