فال حافظ غزل ۱۴۵: چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

ای صاحب فال، این غزل سرشار از بوی بهار و خبر خوش است. حافظ در شگفت است که این مستی از کجا رو به ما آورد و مطرب مقام‌شناس چگونه در میان غزل، نوای آشنا را سر داد. همه چیز در این شعر از رسیدن می‌گوید: گل نسرین رسیده، بنفشه شاد است و سمن صفا آورده است. بیت شاهد پیامی روشن برای توست: ای دل، چون غنچه از کار بسته شکایت مکن، که باد صبح نسیم گره‌گشا آورد. غنچه بسته است، اما همین بستگی مقدمه شکفتن است. کاری که امروز در آن گره افتاده، در آستانه گشایش است. صبا چون هدهد سلیمان مژده طرب از گلشن سبا آورده و طبیب برای درمان دل خسته از راه رسیده است. حافظ همچنین می‌گوید پیر مغان به وعده‌اش وفا کرد؛ پس به کسی دل ببند که عمل می‌کند، نه آن که فقط وعده می‌دهد. در آینده نزدیک، نشانه‌ای امیدبخش خواهی دید؛ سر بردار و آن را بپذیر.