فال حافظ غزل ۱۴۶: صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

ای صاحب فال، این غزل با نسیم سحرگاهی آغاز می‌شود که بویی از زلف یار می‌آورد و دل شوریده را دوباره به کار و شور می‌اندازد. فال تو از بیدار شدن شوقی کهنه خبر می‌دهد؛ آرزویی که گمان می‌کردی خاموش شده، دوباره در دلت جان می‌گیرد. حافظ صادقانه می‌گوید روزی قامت صنوبری یار را از باغ دیده برکندم، چون هر گلی که از غمش شکفت، رنج به بار آورد؛ اما عشق باز راه خود را پیدا کرد. او سرانجام به نکته‌ای ژرف می‌رسد: سراسر بخشش جانان لطف و احسان بود، چه تسبیح می‌فرمود و چه زنار می‌آورد. یعنی آنچه از سوی دوست می‌رسد، حتی اگر در ظاهر سخت باشد، در باطن خیر است. حتی چین ابروی یار که ناتوانش کرد، با عشوه پیامی برای دل بیمار داشت. در روزهای پیش رو، به نشانه‌هایی که از گذشته بازمی‌گردند توجه کن؛ شاید فرصتی تازه در همان جایی باشد که روزی از آن دل کندی.