فال حافظ غزل ۶۹: کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از کشش زلف دوتای یار می‌گوید؛ کسی نیست که افتاده آن نباشد و در هر رهگذری دامی از بلا هست. او می‌گوید چون چشم تو دل گوشه‌نشینان را هم می‌برد، همراه تو بودن گناه ما نیست؛ یعنی دل بستن تو به آنچه می‌خواهی، طبیعی و بی‌ریاست. روی یار را آینه لطف الهی می‌خواند و سوگند می‌خورد که در این سخن ریایی نیست. بیت شاهد، فراخوانی گرم است: بازآی که بی روی تو، ای شمع دل‌افروز، در بزم یاران اثری از نور و صفا نیست. شاید دوری یا غیبت کسی یا چیزی، شادی جمع تو را کم‌رنگ کرده است. حافظ با گلایه‌ای لطیف یادآوری می‌کند که تیمار غریبان مایه نام نیک است؛ پس در این شهر نیز باید رسم غمخواری باشد. او می‌پذیرد که عاشق ناچار بار ملامت را می‌کشد و هیچ دلاوری سپر تیر قضا ندارد؛ با این همه، دل از امید برنمی‌دارد. در روزهای آینده، صفای جمع تو بازمی‌گردد و چراغی که دلت را روشن می‌کرد، دوباره برافروخته می‌شود.