فال حافظ غزل ۲۰: روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

ای صاحب فال، این غزل با پایان روزه و آمدن عید آغاز می‌شود؛ دل‌ها برخاسته‌اند و شادی به جوش آمده است. حافظ می‌گوید نوبت زهدفروشان گران‌جان گذشت و وقت شادی رندان رسیده است. اما مقصود او بی‌بندوباری نیست، بلکه ستایش راستی است: باده‌نوشی که در او ریا نباشد، بهتر از زهدفروشی است که سراسر ریاست. بیت شاهد فال تو گوهر این غزل است: واجب خدا را به جا می‌آوریم و به کسی بد نمی‌کنیم، و آنچه را روا نیست، روا نمی‌خوانیم. این بیت معیاری ساده و روشن برای زندگی به تو می‌دهد؛ اگر وظیفه‌ات را انجام دهی و آزارت به کسی نرسد، از سرزنش دیگران نترس. حافظ در پایان می‌پرسد مردم بی‌عیب کجاست؟ یعنی کسی کامل نیست و نباید خود را با معیارهای ظاهرسازان بسنجی. این فال به تو اطمینان می‌دهد که راه درست، راه صداقت و بی‌آزاری است و دوره داوری‌های سخت درباره تو رو به پایان است.