فال حافظ غزل ۳۷۱: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از کسانی سخن می‌گوید که درس سحر را در راه میخانه نهاده‌اند و حاصل دعا را در راه جانانه. یعنی همه کوشش و نیایششان را به پای عشق ریخته‌اند. داغی که بر دل دیوانه دارند، چنان سوزان است که در خرمن صد زاهد عاقل آتش می‌زند. بیت شاهد فال تو پیامی شگفت دارد: سلطان ازل گنج غم عشق را به ما داد، آن هنگام که رو به این منزل ویرانه نهادیم. حافظ غم عشق را گنج می‌خواند؛ یعنی دردی که در دل داری، خود سرمایه‌ای ارزشمند است که تو را ژرف‌تر و بیناتر می‌کند. او تصمیم گرفته دیگر مهر دیگران را به دل راه ندهد و مهر لب یار را بر در خانه دل زده است. این نشانه یکدلی و تمرکز بر یک هدف است. حافظ می‌پرسد این کشتی سرگشته به کجا می‌رود، که جان را بر سر آن گوهر یکتا نهاده‌ایم؟ پرسشی از بیم و امید. فال تو می‌گوید اگر دل به گوهری یکتا داده‌ای، وفادار بمان.