فال حافظ غزل ۳۰۷: هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل

ای صاحب فال، حافظ در این غزل اعتراف می‌کند که آموختن عشق و رندی در آغاز آسان می‌نمود، اما سرانجام جانش در کسب این فضیلت‌ها سوخت. این بیت شاهد تو را به یاد کاری می‌اندازد که با شوق آغاز کرده‌ای و اکنون سختی‌هایش آشکار شده است. فال نمی‌گوید راه را رها کن؛ می‌گوید ارزش هر چیز گران‌بها، به رنجی است که برایش کشیده می‌شود. حافظ از حلاج یاد می‌کند که بر سر دار نکته عشق را سرود و می‌گوید این مسائل را از فقیهی چون شافعی نمی‌پرسند؛ یعنی برخی حقیقت‌ها را تنها با تجربه می‌توان فهمید، نه با بحث و استدلال. او از یار می‌پرسد کی بر جان ناتوانم می‌بخشی؟ و پاسخ می‌شنود: آن زمان که جان در میانه حائل نباشد. یعنی تا خودخواهی و منیت در کار است، وصال کامل نمی‌شود. حافظ صد بار طوفان نوح از اشک دیده، اما نقش یار هرگز از لوح سینه‌اش پاک نشده است. پایداری‌ات در این راه، تو را به فضیلتی می‌رساند که آسان به دست نمی‌آید.