فال حافظ غزل ۳۰۶: اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

ای صاحب فال، حافظ در آغاز این غزل می‌گوید اگر مجال رسیدن به کوی تو را بیابم، به برکت وصلت کارم سامان می‌گیرد. این بیت شاهد امیدی روشن دارد: آنچه کار تو را به اصول و سامان می‌رساند، نزدیک شدن به سرچشمه مهر است. سپس حافظ از حالی سخن می‌گوید که شاید آشنای این روزهای تو باشد: کجا بروم، چه کنم، چاره از کجا بجویم که از غم و جور روزگار ملول شده‌ام؟ بینوا و بی‌زر و زور بر در یار ایستاده و راه رفت و آمد نمی‌شناسد. اما در دل این ناامیدی، تصویری زیبا پنهان است: دلی که از جواهر مهر صیقل خورده باشد، همیشه از زنگ حوادث پاک می‌ماند. یعنی عشق و محبت راستین، دل را در برابر سختی‌ها روشن نگه می‌دارد. حافظ در پایان به خود پند می‌دهد که با درد عشق بساز، خاموش باش و رموز عشق را پیش اهل عقل فاش مکن. گشایش کارت در گرو صبر، پاکی دل و رازداری است.