فال حافظ غزل ۲۲۱: چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری نازآفرین می‌گوید که هرگاه دست بر سر زلفش می‌زند به تاب می‌رود و هرگاه آشتی می‌طلبد، سر عتاب دارد. او چون ماه نو با گوشه ابرو راه بیچارگان را می‌زند و دوباره در نقاب می‌رود. این تصویرها نشان می‌دهند که خواسته تو شاید رفتاری متغیر و دست‌نیافتنی دارد. بیت شاهد هشداری روشن است: راه عشق پرآشوب و فتنه است و هر که در آن با شتاب رود، می‌افتد. پس پاسخ فال تو درنگ و آهستگی است. حافظ می‌گوید گدایی در جانان را به سلطنت مفروش؛ از سایه این در کسی به آفتاب سوزان نمی‌رود. یعنی آنچه را که دلت به آن آرام است با زرق‌وبرق ظاهری عوض نکن. او از حبابی می‌گوید که با باد نخوت کلاه‌داری می‌کند و زود می‌ترکد؛ پس از غرور بپرهیز. و سرانجام کلید را می‌دهد: حجاب راه تویی، از میان برخیز. در روزهای آینده، اگر خودخواهی را کنار بگذاری و صبورانه پیش بروی، مانع اصلی برداشته می‌شود.