فال حافظ غزل ۲۲۲: از سر کوی تو هر کو به ملالت برود

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با هشداری آغاز می‌کند: هر که با ملالت و دلزدگی از سر کوی یار برود، کارش پیش نمی‌رود و سرانجام با خجالت بازمی‌گردد. پس اگر این روزها از راهی که در پیش داری خسته شده‌ای، فال تو می‌گوید آن را با دلتنگی رها نکن. اما بیت شاهد بشارتی بزرگ دارد: کاروانی که بدرقه‌اش حفظ خدا باشد، با شکوه می‌نشیند و با جلالت می‌رود. یعنی اگر کارت را به خدا بسپاری و با نیت درست پیش بروی، از خطر در امان می‌مانی و با سربلندی به مقصد می‌رسی. حافظ می‌گوید سالک با نور هدایت به دوست می‌رسد و در گمراهی به جایی نمی‌رسد؛ پس از راهنما بی‌نیاز نیستی. او از دلیل دل گم‌گشته مدد می‌خواهد و یادآوری می‌کند که پایان کار نامعلوم است؛ پس عمر را به بطالت مگذران. در روزهای پیش رو، اگر جامی از چشمه حکمت برگیری و با توکل و امید ادامه دهی، نقش نادانی و تردید از لوح دلت پاک می‌شود و راه روشن می‌گردد.