فال حافظ غزل ۵۶: دل سراپرده محبت اوست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل دل را سراپرده محبت و چشم را آیینه‌دار چهره دوست می‌خواند. او که سر به دو جهان فرود نمی‌آورد، گردنش زیر بار منت دوست است؛ یعنی بزرگی واقعی در سپاس‌گزاری از کسی است که دوستش داریم. یکی از درخشان‌ترین مصراع‌های غزل این است: فکر هر کس به قدر همت اوست. هر کس به اندازه بلندی همتش آرزو می‌کند و به همان اندازه می‌رسد. بیت شاهد پیامی روشن برای تو دارد: دوران مجنون گذشت و اکنون نوبت ماست؛ هر کسی پنج روز نوبت دارد. یعنی فرصت تو اکنون است و عمر کوتاه‌تر از آن است که آن را به تردید بگذرانی. حافظ می‌گوید هر گل تازه‌ای که چمن را آراست، از اثر همنشینی با دوست بود و هر چه دارد از برکت همت اوست. او حتی فدا شدن را باکی نمی‌داند، اگر سلامت دوست در میان باشد. در پایان می‌گوید فقر ظاهری را نبینید، که سینه حافظ گنجینه محبت است. در روزهای پیش رو، با همتی بلند قدم بردار؛ نوبت توست.