فال حافظ غزل ۵۷: آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از محبوبی سیه‌چرده سخن می‌گوید که شیرینی عالم با اوست: چشمی میگون، لبی خندان و دلی خرم. او می‌گوید اگرچه شیرین‌دهنان بسیارند، این یار سلیمان زمان است که انگشتری فرمانروایی در دست اوست. بیت شاهد معیار انتخاب را نشانت می‌دهد: روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک؛ ناچار همت پاکان دو عالم با اوست. یعنی آنچه ارزش دل بستن دارد، تنها زیبایی ظاهر نیست، بلکه هنر و پاکی هم در کنار آن است. اگر نیتت درباره کسی یا کاری است، این سه ویژگی را بسنج. حافظ سپس از دلتنگی می‌گوید: دلبرم عزم سفر کرد، یاران، با دل مجروح چه کنم که مرهمش با اوست؟ شاید فاصله یا جدایی نگرانت کرده باشد، اما همان یاری که دل را خسته کرده، دم عیسی دارد و می‌تواند زنده کند. پیام غزل این است که درمان دردت از دست کسی می‌رسد که دوستش داری. در روزهای آینده، با صبر و احترام، پیوند دوباره گرم خواهد شد.