فال حافظ غزل ۲۲: چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از غوغایی سخن می‌گوید که در درونش برپاست: من خاموشم، اما کسی در اندرون من در فغان و فریاد است. این حال کسی است که در ظاهر آرام است، اما در دلش شوقی بزرگ می‌جوشد. غزل با اندرزی آغاز می‌شود: وقتی سخن اهل دل را می‌شنوی، نگو خطاست؛ خطا در سخن‌ناشناسی توست. پس به ندای درونت و به حرف دل‌آگاهان گوش بسپار. حافظ می‌گوید سرش به دنیا و آخرت فرود نمی‌آید و هرگز به کار جهان توجهی نداشته، اما روی یار جهان را در چشمش آراسته است. او آتشی دارد که هرگز نمی‌میرد و از همین رو در دیر مغان عزیز است. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: دیشب ندای عشق تو را در اندرونم دادند و فضای سینه حافظ هنوز پر از صداست. این بیت نشانه الهامی است که به تازگی در دلت افتاده؛ شوقی که نباید خاموشش کنی. آن صدا تو را به راهی می‌خواند که با جانت هماهنگ است.