فال حافظ غزل ۲۱: دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

ای صاحب فال، این غزل با گلایه‌ای تلخ آغاز می‌شود: دل و دینم رفت و دلبر به سرزنش برخاست و گفت با ما منشین که سلامت از تو رخت بربسته است. حافظ سپس حقیقتی عام را یادآوری می‌کند: چه کسی شنیده‌ای که در این بزم دمی خوش نشست و در پایان صحبت با پشیمانی برنخاست؟ این بیت به تو هشدار می‌دهد که هر شادی زودگذری بهایی دارد. در ادامه، تصویرها پرشکوه می‌شوند: شمع که لاف زد، شب‌ها به تاوان برخاست؛ سرو سرکش از خجالت قامت یار پا پیش نگذاشت؛ و از رفتن مستانه یار، آشوب قیامت در میان فرشتگان برخاست. بیت شاهد فال تو این است: ای حافظ، این خرقه را بینداز، شاید جان به در ببری، که آتش از خرقه سالوس و کرامت برخاسته است. یعنی آنچه تو را می‌سوزاند، نقابی است که بر چهره داری یا ادعایی که از توان تو بیشتر است. اگر آن را کنار بگذاری و ساده و صادق شوی، از این آتش رهایی خواهی یافت.