فال حافظ غزل ۴۹۱: به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی

ای صاحب فال، این غزل حکایت دلی است که نقش ابروی ماه‌رویی را در چشم نشانده و خیال سبزخطی را در جایی از جانش نقش بسته است. حافظ امیدوار است که فرمان عشق‌بازی او از آن ابروی کمانی مهر تأیید بگیرد؛ یعنی آرزویش پذیرفته شود. او می‌گوید سرم از دست رفت و چشمم از انتظار سوخت و دلش چنان گرفته که می‌خواهد آتش در خرقه بزند. اما پس از این همه بی‌تابی، بیت شاهد به آرامشی ژرف می‌رسد: فراق و وصل چه اهمیتی دارد؟ رضای دوست را بطلب، که حیف است از او جز خود او را بخواهی. این پیام فال توست: شاید بیش از اندازه به نتیجه چشم دوخته‌ای، به اینکه می‌رسی یا نمی‌رسی. حافظ می‌گوید به‌جای آن، به خود دوست و رضای او بیندیش. وقتی ماه در شبستانت هست، فروغ ستاره‌ها برایت مهم نیست. در روزهای آینده، دل را از وسواس نتیجه آزاد کن؛ عشق پاک و بی‌چشمداشت، خود راه را می‌گشاید.