فال حافظ غزل ۴۹۲: سلامی چو بوی خوش آشنایی

ای صاحب فال، این غزل با سلامی خوش‌بو چون عطر آشنایی و درودی روشن چون نور دل پارسایان آغاز می‌شود. اما در ادامه، حافظ از دلی خون‌شده سخن می‌گوید که از همدمانش هیچ کس بر جای نمانده و یارانش چنان پیمان دوستی را شکسته‌اند که گویی هرگز آشنایی نبوده است. گویا تو نیز این روزها از بی‌وفایی یا دوری دوستانت دلگیری. حافظ می‌گوید عروس جهان هرچند در اوج زیبایی است، در بی‌وفایی از حد می‌گذرد؛ پس بر وفای دنیا تکیه مکن. او همچنین می‌گوید دل خسته‌ام اگر همتی داشته باشد، از سنگین‌دلان مرهم نمی‌خواهد. بیت شاهد پند طلایی فال توست: کیمیای سعادت را به تو می‌آموزم؛ از همنشین بد جدایی، جدایی. این تکرار تأکیدی است بر اینکه خوشبختی‌ات در گرو فاصله گرفتن از کسانی است که دلت را می‌آزارند. حافظ می‌گوید اگر نفس طامع رهایت کند، در گدایی هم پادشاهی می‌کنی. در روزهای آینده، حلقه دوستانت را پاک کن و از جور زمانه شکایت مکن.