فال حافظ غزل ۴۱۳: خط عذار یار که بگرفت ماه از او

ای صاحب فال، حافظ در این غزل راه پناه و طلب را نشانت می‌دهد. خط عذار یار حلقه‌ای است که ماه را در خود گرفته، اما به بیرون راهی ندارد؛ و ابروی دوست گوشه محراب دولت است، پس همان‌جا چهره بر خاک بمال و حاجت بخواه. پیام برای تو روشن است: خواسته‌ات را به درگاهی درست ببر و با دلی پاک بخواه. بیت سوم هشدار می‌دهد که سینه را پاک دار، چون جام جهان‌بین آینه‌ای است که آه بر آن اثر می‌گذارد. حافظ از ریای اهل صومعه دلزده است و از سلطان غم به باده‌فروشان پناه می‌برد؛ یعنی از اندوه به جای امن شادی و صفا. او از ساقی می‌خواهد چراغ می را پیش آفتاب بدارد و آبی بر روزنامه اعمالش بیفشاند تا حروف گناه سترده شود. بیت پایانی پرسشی امیدوارانه است: آیا روزی پادشاه از گدای شهر یاد می‌کند؟ فال تو می‌گوید آری؛ اگر دل صاف کنی، آن یاد دور نیست.