فال حافظ غزل ۴۱۴: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟

ای صاحب فال، این غزل سراسر پرسش است: گلبن عیش شکفته، ساقی گل‌عذار کجاست؟ باد بهار می‌وزد، باده خوشگوار کو؟ حافظ همه چیز را برای شادی فراهم می‌بیند جز آن یک چیز اصلی که بی آن بزم رنگ ندارد. هر گل تازه از روی یار یاد می‌کند، اما گوش سخن‌شنو و چشم عبرت‌بین کم است. شاید تو نیز اکنون در چنین حالی باشی؛ فرصت‌ها و نشانه‌های خوب پیرامونت هست، ولی همدلی که شادی را با او قسمت کنی یا نیرویی که کار را به سرانجام برساند، کم داری. بیت ششم صادقانه‌ترین سخن غزل است: آرزو هست، اما قدرت و اختیار کو؟ حافظ حتی خود را که خازن گنج حکمت است، از غم روزگار دون بی‌حوصله می‌بیند. این فال تو را دعوت می‌کند که کاستی را بشناسی و نام ببری. وقتی بدانی دقیقاً چه چیز کم است، جست‌وجویش آسان‌تر می‌شود و بهار پیرامونت به عیش واقعی بدل می‌گردد.