فال حافظ غزل ۲۱۷: مسلمانان مرا وقتی دلی بود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با فریادی دردمند آغاز می‌کند: مسلمانان، مرا وقتی دلی بود که اگر مشکلی داشتم با او می‌گفتم. او از دلی همدرد و یاری مصلحت‌بین یاد می‌کند که هرگاه از غم به گردابی می‌افتاد، به تدبیرش امید ساحلی داشت. این فال نشان می‌دهد که شاید این روزها احساس تنهایی می‌کنی یا همدمی را که روزی تکیه‌گاهت بود کمتر در کنار خود می‌بینی. حافظ می‌گوید آن دل در کوی جانان از دست رفت؛ چه منزل دامنگیری بود. یعنی گاه دل در جایی می‌ماند و ما را بی‌پناه می‌گذارد. اما بیت شاهد به تو یادآوری می‌کند که امید ساحل همیشه هست؛ کافی است دوباره دلی همدرد و رأیی روشن بیابی، چه در وجود خودت و چه در دوستی قابل اعتماد. حافظ در پایان با فروتنی خود را نکته‌دان نمی‌داند؛ پس از تواضع و پرسیدن نهراس. در آینده نزدیک، اگر از کسی کمک بخواهی، دست یاری‌ای به سویت دراز می‌شود و از گرداب به ساحل می‌رسی.