فال حافظ غزل ۲۱۶: آن یار کز او خانه ما جای پری بود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری یاد می‌کند که خانه‌اش را جای پری کرده بود و سر تا قدمش از عیب بری بود. دل گفت در این شهر به بوی او می‌مانم، اما ندانست که یارش مسافر است. این غزل حکایت چیزهای زیبایی است که ماندگار نیستند: گنج روانی که رهگذر بود، لب آب و گل و سبزه و نسرین که افسوس زود گذشت. پیام بیت شاهد برای تو روشن است: اوقات خوش همان بود که با دوست به سر رفت و باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود. یعنی ارزش زندگی در لحظه‌هایی است که با عزیزانت می‌گذرانی، نه در آنچه می‌اندوزی. حافظ به دل می‌گوید عذری بنه، زیرا تو درویشی و او در مملکت حسن تاجور است؛ بپذیر که همه چیز در اختیار تو نیست. اما در بیت پایانی کلید گشایش را می‌دهد: هر گنج سعادت که خدا داد، از یمن دعای شب و ورد سحری بود. در روزهای آینده، با قدردانی از حال و پیوند با معنویت، آرامشی تازه می‌یابی.