فال حافظ غزل ۴۴۰: سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

ای صاحب فال، حافظ در سحرگاه با باد صبا از آرزومندی‌اش سخن می‌گفت که ندایی آمد: به الطاف خداوندی اطمینان کن. این بیت شاهد، پاسخی است به نیت تو؛ گویا آرزویی در دل داری که بارها آن را با خود زمزمه کرده‌ای و اکنون این غزل می‌گوید بی‌قرار مباش و به لطف خدا دل ببند. بیت دوم راه را نیز نشان می‌دهد: دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است؛ یعنی پیوستگی در خواستن و صداقت در نیاز. حافظ سپس هشدار می‌دهد که جهان پیر رعنا، ترحمی در سرشت ندارد و نباید همت را به مهر آن بست. او با تصویر همای بلندقدری که به استخوان حرص می‌ورزد، می‌گوید حیف است همت والا را صرف نااهل کنی. و راز سود را در خرسندی می‌بیند: خدایا مرا به درویشی و قناعت توانگر کن. پس آرزوی تو دست‌یافتنی است، به شرط آنکه آن را از درگاهی درست بخواهی و قدر خود را کوچک نکنی.