فال حافظ غزل ۶۴: اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با فروتنی آغاز می‌کند: عرض هنر پیش یار بی‌ادبی است، پس زبانش خاموش است، هرچند دهانش پر از سخن. سپس از شگفتی روزگار می‌گوید که پری روی پنهان کرده و دیو به کرشمه حسن برخاسته است. شاید این روزها تو نیز می‌بینی که شایستگان کنار مانده‌اند و کم‌مایگان جلوه می‌فروشند. بیت شاهد پاسخ این حیرت است: در این چمن، کسی گل بی‌خار نچید؛ چراغ مصطفوی همیشه با شرار بولهبی همراه بوده است. یعنی خوبی و بدی، نور و آتش، همواره کنار هم‌اند و نباید از وجود سختی در راه آرزویت دلسرد شوی. حافظ می‌گوید علت نپرس که چرا آسمان فرومایه‌پرور شد، زیرا بخشش او بی‌سبب است؛ پس خود را با چراهای بی‌پاسخ نیازار. او طاق خانقاه و رباط را به نیم جو نمی‌خرد و پشت‌گرمی‌اش را در گریه سحری و نیاز نیمه‌شب می‌جوید. در روزهای پیش رو، اگر خار راه را بپذیری و به دعا و صبر تکیه کنی، گلی را که می‌خواهی خواهی چید.