فال حافظ غزل ۶۵: خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پرسشی آغاز می‌کند: چه چیزی خوش‌تر از عیش و همنشینی و باغ و بهار است؟ ساقی کجاست و چرا این‌همه انتظار؟ گویا تو نیز چیزی را به فردا موکول کرده‌ای که می‌توانست امروز آغاز شود. بیت شاهد پیام روشنی دارد: هر وقت خوشی که دست دهد غنیمت بشمار، زیرا هیچ‌کس نمی‌داند پایان کار چیست. حافظ یادآوری می‌کند که رشته عمر به مویی بسته است؛ پس هوشیار باش، غمخوار خویشتن باش و غم روزگار را بزرگ مکن. این سخن دعوت به بی‌خیالی نیست، بلکه دعوت به مراقبت از جان و دل خود است. او می‌گوید راز درون پرده را فلک هم نمی‌داند، پس با پرده‌دار نزاع مکن؛ یعنی به‌جای جنگیدن با تقدیر، کاری را که در دست توست درست انجام بده. حافظ با امیدی دلنشین از عفو و رحمت آمرزگار سخن می‌گوید: اگر سهو بنده اعتباری ندارد، پس معنای رحمت چیست؟ در روزهای آینده، با بخشیدن خود و دریافتن لحظه‌ها، سبک‌تر و شادتر خواهی شد.