فال حافظ غزل ۶۶: بنال بلبل اگر با منت سر یاری‌ست

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با هم‌نوایی با بلبل آغاز می‌کند: ما دو عاشق زاریم و کارمان ناله است. اما زود از ناله به معرفت می‌رسد. او می‌گوید جایی که نسیم زلف دوست بوزد، دیگر جای دم زدن از مشک تاتاری نیست؛ یعنی چیز اصیل، به تقلید نیازی ندارد. خیال زلف یار را پختن کار هر خامی نیست و زیر زنجیر رفتن، راه جوانمردان است. سپس نکته‌ای ژرف می‌گوید: عشق از لطیفه‌ای نهانی برمی‌خیزد که نامش لب لعل و خط سبز نیست؛ زیبایی آدمی تنها در چشم و زلف و خال نیست، هزار نکته در دلداری هست. حافظ می‌گوید قلندران حقیقت، قبای اطلس کسی را که از هنر تهی است به نیم جو نمی‌خرند. رسیدن به آستان بلند هم دشوار است، چنان که بالا رفتن بر فلک سروری. اما بیت شاهد گوهر غزل است: دلش را با ناله میازار، که رستگاری جاوید در کم‌آزاری است. در روزهای آینده، اگر با مهربانی و بی‌آزاری رفتار کنی، هم دل دیگران را به دست می‌آوری و هم آرامش خودت را.