فال حافظ غزل ۱۶۰: خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عشقی سخن می‌گوید که یکرنگی و وفاداری می‌خواهد. خلوت تنها وقتی خوش است که یار، یار من باشد؛ نه آنکه من بسوزم و او شمع جمع دیگران باشد. بیت شاهد نشان می‌دهد که نیت تو با پیوندی گره خورده که در آن به اطمینان و صداقت نیاز داری. حافظ می‌گوید حتی نگین سلیمان را به هیچ نمی‌خرم، اگر گاه‌گاه به دست اهرمن بیفتد؛ یعنی چیزی که ناپایدار و آلوده باشد، هر قدر باشکوه، ارزش دل بستن ندارد. او از خدا می‌خواهد که در حریم وصال، رقیب محرم نشود و محرومی نصیبش نگردد. تصویر همایی که نباید بر دیاری سایه بیفکند که طوطی در آن از زغن کمتر است، هشداری است: جایی بمان که قدرت را بدانند. حافظ می‌گوید برای بیان شوق نیازی به سخن بسیار نیست؛ سوز دل از سخن پیداست. در روزهای پیش رو، صادقانه بخواه و تنها به پیوندی دل ببند که دوسویه باشد.