فال حافظ غزل ۱۶۱: کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با نکته‌ای ساده آغاز می‌کند: دل اندوهگین شعر تر نمی‌سراید. یعنی تا غم بر خاطرت چیره است، بهترین توان تو شکوفا نمی‌شود؛ پس نخستین پیام فال، رها شدن از اندوه بی‌حاصل است. او می‌گوید اگر از لعل لب یار انگشتری امان بیابم، صد ملک سلیمان زیر نگین من است؛ گاهی یک نشانه مهر از هر ثروتی گران‌تر است. بیت شاهد اما دلگرمی ویژه‌ای برای توست: ای دل، از طعن حسود غمناک مباش، شاید چون نیک بنگری، خیر تو در همین باشد. سرزنشی که امروز آزارت می‌دهد، ممکن است فردا سبب بیداری یا راهی بهتر شود. حافظ یادآوری می‌کند که در دایره قسمت، جام می و خون دل هر کدام به کسی داده شده، و حکم ازل چنین بود که گل در بازار باشد و گلاب در پرده. هر کس جایگاه و نقش خود را دارد؛ خود را با دیگران مقایسه نکن. در روزهای پیش رو، آرامشت را نگه دار؛ خیری پنهان در راه است.