فال حافظ غزل ۲۶۶: دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز

ای صاحب فال، حافظ در آغاز این غزل دلش را رمیده لولی‌وشی شورانگیز می‌خواند؛ دلبری دروغ‌وعده و رنگ‌آمیز که آرامش از او برده است. او هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز را فدای پیرهن چاک ماهرویان می‌کند و می‌گوید خیال خال یار را با خود به خاک خواهد برد. در میانه غزل، هاتف میخانه به او می‌گوید در مقام رضا باش و از قضا مگریز. اما بیت شاهد این فال ژرف‌ترین پیام را دارد: میان عاشق و معشوق هیچ حائلی نیست؛ حافظ، تو خود حجاب خودی، از میان برخیز. یعنی گاهی بزرگ‌ترین مانع رسیدن به خواسته، نه دیگران و نه بخت، بلکه ترس‌ها، غرور یا تردیدهای خود ماست. این فال از تو می‌خواهد صادقانه ببینی کدام بخش از وجودت راه را بسته است. حافظ فقیر و خسته به درگاه یار می‌آید و جز دوستی او دستاویزی ندارد؛ فروتنی و رهایی از خود، دری را می‌گشاید که با زور باز نمی‌شود. از میان برخیز تا راه روشن شود.