فال حافظ غزل ۳۶: تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

ای صاحب فال، این غزل از دلی می‌گوید که از وقتی سر زلف یار به دست نسیم افتاد، از غصه دو نیم شده است. حافظ تصویرهایی ظریف می‌آفریند: چشم جادوی یار نسخه اصلی سحر است، خال سیاه در خم زلف چون نقطه‌ای مرکب در حلقه حرف جیم است، و زلف مشکین بر رخسار چون طاووسی در باغ بهشت. دل عاشق در هوای روی یار خاک راهی است در دست نسیم؛ سبک و بی‌قرار. اما در میانه این بی‌قراری، امیدی بزرگ هست: سایه قد یار بر تن عاشق، مانند روحی است که عیسی بر استخوان پوسیده دمید. یعنی حضور کسی یا چیزی که دوستش داری، می‌تواند جان تازه به تو ببخشد. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: میان حافظ گم‌شده و غم تو اتحادی است که از عهد قدیم افتاده است. این بیت از پیوندی خبر می‌دهد که تازه نیست و ریشه در گذشته‌ای دور دارد. آنچه دلت را به خود می‌کشد، اتفاقی نیست؛ با آن مهربان باش و به این پیوند دیرینه اعتماد کن.