فال حافظ غزل ۳۵: برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پاسخی صریح به واعظ آغاز می‌کند: برو به کار خود، این چه فریادی است؟ دل من از راه افتاد، تو را چه شده است؟ این بیت از کسی سخن می‌گوید که راهش را با دل برگزیده و از سرزنش دیگران خسته است. شاید تو نیز این روزها نصیحت‌های بسیار می‌شنوی، اما دلت چیز دیگری می‌خواهد. حافظ می‌گوید تا لب یار مرا چون نی به کام نرساند، پند همه عالم در گوشم باد است. بیت شاهد فال تو این است: گدای کوی تو از هشت بهشت بی‌نیاز است و اسیر عشق تو از هر دو عالم آزاد. این تصویر شگفت می‌گوید که دل‌بستگی راستین، نه بند، بلکه آزادی است. اگر به چیزی یا کسی از ته دل دل بسته‌ای، همین دل‌بستگی تو را از بسیاری نگرانی‌ها رها می‌کند. حافظ می‌افزاید که هرچند مستی عشق او را خراب کرد، اساس هستی‌اش از همان خرابی آباد است؛ و از جور یار نالیدن روا نیست، زیرا این نصیب، خود دادِ اوست. پس راهت را با اطمینان ادامه بده.