فال حافظ غزل ۱۷۲: عشق تو نهال حیرت آمد

ای صاحب فال، این غزل کوتاه و رازآلود سراسر درباره حیرت است؛ همان مقامی که عارفان آن را از منزل‌های والای سلوک می‌دانند. حافظ می‌گوید عشق تو نهال حیرت بود و وصل تو کمال آن؛ یعنی هر چه به محبوب نزدیک‌تر شوی، شگفتی‌ات بیشتر می‌شود. بسا کسی که در حال وصل غرق شد و سرانجام باز به حیرت رسید؛ از هر سو که گوش سپرد، تنها آواز پرسش شنید. شاید تو نیز اکنون در برابر پرسشی ایستاده‌ای که پاسخ روشنی برایش نمی‌یابی و این سرگشتگی آزارت می‌دهد. پیام بیت شاهد این است که حیرت نشانه گم‌گشتگی نیست، بلکه نشانه آن است که در راهی بزرگ قدم گذاشته‌ای. وقتی ذهن به مرز دانسته‌هایش می‌رسد، دل آماده دریافت حقیقتی تازه می‌شود. حافظ می‌گوید آنجا که خیال حیرت آمد، نه وصل ماند و نه واصل؛ یعنی گاهی باید از اصرار بر دانستن دست کشید. در روزهای پیش رو، به‌جای شتاب برای یافتن پاسخ، با پرسش‌هایت آرام بمان؛ روشنی خود از راه می‌رسد.