فال حافظ غزل ۱۸۱: بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

ای صاحب فال، این غزل با عزمی قاطع آغاز می‌شود: «بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند». حافظ تصمیم گرفته است دیگر دست از دامن یار برندارد، حتی اگر آن قامت خرامان او را از بن و بیخ برکند. این بیت برای تو پیامی روشن دارد: زمان دودلی گذشته و باید دل به راهی که برگزیده‌ای بسپاری. او می‌گوید نیازی به مطرب و می نیست، کافی است یار نقاب بگشاید تا دل چون اسپند بر آتش به رقص آید؛ یعنی شوق واقعی به بهانه‌های بیرونی نیاز ندارد. در میانه غزل، شاعر از کم شدن صبرش می‌نالد و می‌پرسد تا کی و چند؟ و در جای دیگر خود را خاکی می‌داند که از آن در برنمی‌خیزد. این پایداری، هم فروتنی است و هم وفاداری. بیت پایانی می‌گوید دیوانه همان بهتر که در بند زلف یار بماند؛ یعنی بندی که از عشق باشد، رهایی است.