فال حافظ غزل ۱۸۲: حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

ای صاحب فال، غزل با گلایه‌ای آغاز می‌شود: روزهایی گذشته و یار حتی شرح حالی ننوشته است و شاعر محرمی می‌جوید تا پیغامی برساند. شاید تو نیز از بی‌خبری کسی یا از کندی کاری دلگیر باشی. اما حافظ در بیت شاهد نگاهت را برمی‌گرداند: اکنون که می از خم به سبو رفته و گل نقاب از چهره افکنده، فرصت شادی را نگه دار. یعنی وقت پختگی فرا رسیده و نباید آن را در انتظار و گلایه هدر داد. او فروتنانه می‌گوید ما به آن مقصد بلند نمی‌رسیم، مگر لطف شما چند گامی پیش بگذارد؛ پس برای رسیدن، هم کوشش خودت لازم است و هم یاری دیگران. حافظ زاهد را از گذر در کوچه رندان برحذر می‌دارد و از زبان پیر میخانه می‌گوید حال دل سوخته را با مردم خام در میان مگذار. در پایان دست نیاز به سوی کامروایی دراز می‌کند تا نگاهی به ناکامان بیندازد.