فال حافظ غزل ۲۳۲: بر سر آنم که گر ز دست برآید

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با عزمی روشن آغاز می‌کند: بر سر آنم که اگر از دستم برآید، دست به کاری بزنم که غصه به سر آید. این بیت شاهد فال توست و می‌گوید زمان نشستن و غصه خوردن گذشته و وقت اقدام فرا رسیده است. حافظ می‌گوید خلوت دل جای همنشینی اضداد نیست؛ وقتی دیو بیرون رود، فرشته درمی‌آید. یعنی برای آمدن خیر، نخست باید افکار و عادت‌های منفی را از دل بیرون کنی. او هشدار می‌دهد که همنشینی با حاکمان ستمگر چون ظلمت شب یلداست و نور را باید از خورشید جست. همچنین می‌پرسد تا کی بر در ارباب بی‌مروت دنیا می‌نشینی که خواجه کی بیرون آید؟ پس امیدت را به کسانی که قدرت را بر مروت ترجیح می‌دهند نبند. اما در بیت ششم بشارتی زیبا هست: ای بلبل عاشق، عمر بخواه که سرانجام باغ سبز می‌شود و شاخ گل به بار می‌نشیند. در روزهای آینده، اگر خودت دست به کار شوی و منتظر دیگران نمانی، بهار زندگی‌ات خواهد رسید.