فال حافظ غزل ۲۳۳: دست از طلب ندارم تا کام من برآید

ای صاحب فال، این غزل سرود پایداری است. حافظ با عزمی استوار می‌گوید: دست از طلب برنمی‌دارم تا آرزویم برآورده شود؛ یا تن به جانان می‌رسد یا جان از تن برمی‌آید. این بیت شاهد فال توست و نشان می‌دهد خواسته‌ای که در دل داری، خواسته‌ای گذرا نیست و ریشه در جانت دارد. حافظ آن‌قدر به آرزویش وفادار است که می‌گوید حتی پس از مرگ، اگر تربتش را بگشایند، دود آتش درونش از کفن برمی‌خیزد. این شدت شوق، رمز رسیدن است. فال تو می‌گوید اکنون زمان کوتاه آمدن نیست؛ زمان آن است که با همه وجود برای خواسته‌ات بکوشی. البته حافظ از حسرت و تنگنا هم سخن می‌گوید و پنهان نمی‌کند که راه دشوار است. اما آن‌که دست از طلب برنمی‌دارد، سرانجام نامش به نیکی در انجمن یاد می‌شود. پس اگر آرزویی دیرینه داری، همین امروز قدمی تازه برایش بردار و بگذار پیوستگی تو، دیوار تردید را فرو بریزد.