فال حافظ غزل ۴۱۱: تاب بنفشه می‌دهد طره مشک‌سای تو

ای صاحب فال، این غزل سرشار از لطافت بهار و مهر بی‌ریاست. طره یار به بنفشه تاب می‌دهد و خنده دلگشایش پرده غنچه را می‌درد. عاشق از معشوق می‌خواهد بلبل خود را نسوزاند، چون شب همه شب از سر صدق برای او دعا می‌کند. حافظ می‌گوید من که از نفس فرشتگان هم ملول می‌شدم، اکنون به خاطر تو قال و مقال عالمی را تحمل می‌کنم. این نشان می‌دهد عشق راستین آدم را صبور و بلندنظر می‌کند. بیت چهارم شکوه دیگری دارد: گدای کوی عشق از سر فقر و افتخار، گوشه تاج سلطنت را می‌شکند؛ یعنی کسی که دل در گرو مهری پاک دارد، از هیچ پادشاهی کم نیست. فال تو از رابطه‌ای یا آرزویی خبر می‌دهد که با صدق دل دنبالش کرده‌ای. حرف مردم را به جان بخر و از راه برنگرد. جای این مهر در شاه‌نشین چشم توست و دعای حافظ برای تو نیز هست: هرگز جای عزیزانت خالی مباد.