فال حافظ غزل ۴۱۲: مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو

ای صاحب فال، این غزل یکسره در وصف چشم و ابروی محبوبی است که دل‌ها را می‌رباید. حافظ می‌گوید چشمم از دست آن کمان‌ابرو خون می‌بارد و جهان از آن چشم و ابرو فتنه‌ها خواهد دید. ماه نو در برابر طغرای ابروی او شرمنده است و حور و پری در کنار چنین حسنی از یاد می‌روند. نکته پنهان غزل در بیت چهارم است: رقیبان غافل‌اند و میان ما و یار هر دم هزاران پیغام بی‌صدا رد و بدل می‌شود. یعنی پیوندی که داری، بیش از آنچه دیگران می‌بینند، زنده و پرمعناست. اما بیت پایانی هشداری هم دارد: حافظ با همه زیرکی‌اش، به تیر غمزه شکار شد. پس در کاری که دل تو را برده، چشم‌هایت را باز نگه دار. جذابیت و شور، اگر با هشیاری همراه نباشد، می‌تواند محراب دلت را بگرداند و از راه اصلی بازت دارد. فال تو کششی نیرومند را نشان می‌دهد؛ از آن لذت ببر، اما عنان خرد را رها نکن.