فال حافظ غزل ۴۴۳: چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با تصویر سروی آغاز می‌کند که اگر دمی در گلزار بخرامد، هر گلی از رشک رویش خاری می‌خورد. زیبایی یار چنان است که از کفر زلفش هر حلقه‌ای آشوبی است و از جادوی چشمش هر گوشه بیماری. اما در میانه غزل، حافظ روی سخن را به دل خود برمی‌گرداند و بیت شاهد فال تو همین‌جاست: ای دل، همیشه لاف زلف دلبندان مزن؛ وقتی تیره‌رأی شوی، کی کاری برایت گشوده می‌شود؟ این بیت هشداری مهربان است که تنها با خیال و ادعا کاری پیش نمی‌رود و برای گشایش، باید ذهنی روشن و نیتی پاک داشت. حافظ از چشم مست یار می‌خواهد مانند بخت او به خواب نرود، زیرا آه بیداری در پی اوست. در پایان، او به یار می‌گوید چون نقطه به میان دایره بیا، و یار با خنده پاسخ می‌دهد که این چه پرگاری است. یعنی گاه نقشه‌های ما برای رسیدن، بیش از حد پیچیده است. پس ساده‌تر بیندیش و روشن‌تر عمل کن.