فال حافظ غزل ۴۴۲: به جان او که گرم دسترس به جان بودی

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عشقی سخن می‌گوید که جان را کمترین پیشکش می‌داند. او سوگند می‌خورد که اگر بر جان خود اختیار داشت، آن را به بندگان یار پیشکش می‌کرد، و حتی حیات جاودان را بهای خاک پای او نمی‌داند. با این همه، دردی در این غزل هست: یار را حتی در خواب نمی‌بیند، چه رسد به وصال. حافظ رخ یار را چون خورشید فلک بی‌نظیر می‌بیند، اما دریغ می‌خورد که دلش ذره‌ای مهربان نیست. بیت شاهد، آرزوی روشنی است: کاش چون پرتوی از نور از در درمی‌آمدی. این تصویر برای نیت تو امیدبخش است، زیرا نور ناگهان و بی‌خبر وارد می‌شود. حافظ همچنین می‌گوید اگر دلش پایبند طره یار نبود، در این تیره‌خاکدان قراری نداشت؛ یعنی همین دلبستگی است که زندگی را معنا می‌بخشد. و در پایان، ناله‌اش از آن رو به گوش رسید که همدم مرغان سحرخوان بود. پس تو نیز سحرخیز و امیدوار بمان؛ روشنی دیر یا زود از در درمی‌آید.