فال حافظ غزل ۱۸۸: مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پاسخ به عیب‌جویان آغاز می‌کند: آن فضولی که عشق و رندی او را عیب می‌شمارد، در حقیقت بر اسرار غیب اعتراض می‌کند. او می‌گوید کمال راز محبت را ببین، نه نقص گناه را، زیرا هر که بی‌هنر باشد تنها به عیب دیگران چشم می‌دوزد. پس اگر این روزها از قضاوت دیگران آزرده‌ای، بدان که نگاه عیب‌جو بیشتر از کمبود خودش خبر می‌دهد. بیت شاهد، کلید فال توست: شبان وادی ایمن، یعنی موسی، زمانی به مراد رسید که سال‌ها با جان و دل خدمت شعیب کرد. رسیدن به آرزو در گرو صبر و خدمت صادقانه است و میوه این راه یک‌شبه نمی‌رسد. حافظ همچنین می‌گوید کلید گنج سعادت، پذیرفته شدن نزد اهل دل است؛ پس رضایت آدم‌های پاک‌دل را بر تحسین عام ترجیح بده. اکنون دوره کاشتن و پروردن است، نه برداشت.