فال حافظ غزل ۴۰۵: به جان پیر خرابات و حق صحبت او

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با سوگندی صمیمانه آغاز می‌کند: به جان پیر خرابات و حق صحبت او، که در سرم جز هوای خدمت او نیست. او با فروتنی می‌گوید هرچند بهشت جای گناهکاران نیست، اما به همت پیر پشت‌گرم است. شاعر از ابری روشن یاد می‌کند که صاعقه‌اش آتش محبت را به خرمن او زد و دعا می‌کند چراغ آن روشن بماند. بیت شاهد فال پیامی آرام‌بخش دارد: دوش سروش عالم غیب در مستی نوید داد که فیض رحمت او همگانی است. این فال به تو مژده می‌دهد که درِ لطف و گشایش به روی هیچ‌کس بسته نیست، هر قدر هم که خود را ناشایسته بدانی. حافظ هشداری نیز می‌دهد: اگر بر آستانه میخانه سری دیدی، به پایش مزن که نیت او معلوم نیست. یعنی کسی را از روی ظاهر داوری نکن. همه چیز در دست مشیت اوست و هیچ دلی از رحمت محروم نمی‌ماند. با امید و فروتنی، گشایش را انتظار بکش.