فال حافظ غزل ۹۵: مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از مستی‌ای می‌گوید که نسیم جعد گیسوی یار به او بخشیده و از چشم جادویی که هر دم دلش را ویران می‌کند. اما بیت شاهد، دعایی پر از امید است: پس از این همه شکیبایی، یا رب شبی می‌توان دید که شمع دیده‌ام را در محراب ابروی تو برافروزم؟ این فال حال کسی را دارد که مدتی دراز صبر کرده و اکنون دلش برای رسیدن بی‌تاب است. پیام غزل این است که صبر تو بی‌ثمر نمانده و شب دیدار نزدیک است. حافظ می‌گوید اگر یار بخواهد جهان را جاودانه بیاراید، کافی است صبا لحظه‌ای برقع از رویش بردارد؛ یعنی یک جلوه کوچک می‌تواند همه‌چیز را دگرگون کند. او خود و باد صبا را دو سرگردان بی‌حاصل می‌خواند، یکی مست چشم و دیگری مست گیسو، اما در پایان همتی بلند نشان می‌دهد: از دنیا و آخرت جز خاک کوی دوست در چشمش نمی‌آید. اگر دلت را بر یک هدف روشن متمرکز کنی، آنچه انتظارش را می‌کشی، از راه خواهد رسید.