فال حافظ غزل ۹۴: زآن یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

ای صاحب فال، حافظ این غزل را شکری آمیخته با شکایت می‌نامد. او از خدمت‌هایی می‌گوید که بی‌مزد ماند و از رندان تشنه‌لبی که کسی آبشان نمی‌دهد، گویی قدرشناسان از این دیار رفته‌اند. شاید تو نیز این روزها احساس می‌کنی تلاشت دیده نمی‌شود و راهی که می‌روی پایانی ندارد. حافظ می‌گوید از هر طرف رفتم جز وحشتم نیفزود و از این بیابان بی‌نهایت زنهار. اما بیت شاهد امید را در دل همین تاریکی روشن می‌کند: در این شب سیاه راه مقصود را گم کردم؛ ای ستاره هدایت، از گوشه‌ای برون آی. این فال می‌گوید درست در تاریک‌ترین لحظه، نشانه‌ای راهنما پیدا می‌شود؛ شاید راهنمایی دانا، شاید فکری تازه یا گشایشی درونی. حافظ یادآوری می‌کند که این راه را نمی‌توان با یک نگاه سنجید، زیرا در آغازش صد هزار منزل هست؛ پس از درازی راه نهراس. او حتی می‌گوید جور دوست خوش‌تر از مهربانی مدعی است و از در دوست روی برنمی‌تابد. در پایان، نوید می‌دهد که عشق سرانجام به فریاد تو خواهد رسید.