فال حافظ غزل ۲۸۰: چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش

ای صاحب فال، غزل با تصویری زنده آغاز می‌شود: صبا زلف عنبرافشان یار را برهم زد و به هر دل شکسته‌ای که رسید، جانی تازه بخشید. این نشانه‌ای امیدبخش برای توست؛ گاهی همان پریشانی و شکستی که از آن می‌ترسیم، راه نسیم را باز می‌کند و دل را زنده‌تر از پیش می‌سازد. حافظ در ادامه از هجران می‌نالد و همنفسی می‌جوید تا دردش را بگوید، و از راهی سخن می‌گوید که پایانی ندارد و زنده‌دلان در بیابانش سوخته‌اند. پس نیت تو کاری نیست که یک‌شبه به سرانجام برسد؛ راهی است که باید با شکیبایی پیمود. اما تصویر یوسف دل که از چاه زنخدان خبرش به بیت‌الحزن می‌رسد، یادآور داستان یعقوب است که پس از سال‌ها انتظار، بوی پیراهن یوسف را شنید. زمانه زیبایی را در غنچه پنهان کرده است، نه برای همیشه، بلکه تا وقت شکفتنش برسد. خبری که چشم به راهش هستی، در راه است.