فال حافظ غزل ۲۳۰: اگر به باده مشکین دلم کشد شاید

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از ریاکاری دلزده است و می‌گوید بوی خیر از زهد ریا نمی‌آید. او اعلام می‌کند که اگر همه جهانیان او را از عشق منع کنند، همان می‌کند که خداوندگار فرماید. بیت شاهد پیامی سرشار از امید برای توست: از فیض کرامت طمع مبر، که کریم گناه را می‌بخشد و بر عاشقان رحمت می‌آورد. یعنی اگر از خطا یا کوتاهی گذشته نگرانی، درِ بخشش و فرصت دوباره بسته نیست. حافظ می‌گوید دل در حلقه ذکر مقیم است به امید آنکه حلقه‌ای از زلف یار گشوده شود؛ پیوند معنوی تو کلید گره کار است. او به زیبارویی که حسن خدادادی دارد می‌گوید نیازی به مشاطه نیست؛ تو نیز نیازی به ظاهرسازی نداری. حافظ همچنین هشدار می‌دهد که عروس جهان زیباست، اما در عقد کسی نمی‌ماند؛ پس دل به دنیا مبند. چمن خوش است و هوا دلکش و جز دل خوش چیزی نمی‌باید. در روزهای آینده، با دلی شاد و امید به لطف، کارهایت سامان می‌گیرد.