فال حافظ غزل ۲۲۹: بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از بختی گله می‌کند که از دهان دوست نشانی به او نمی‌دهد و دولتی که از راز نهانش خبری نمی‌آورد. او برای بوسه‌ای جان می‌دهد، اما روزگار جان را می‌ستاند و بوسه را نمی‌دهد. این فال حال کسی را نشان می‌دهد که مدتی است منتظر است و پاسخ روشنی نگرفته است. حافظ می‌گوید چون پرگار بر کنار می‌گشتم، اما دوران چون نقطه راهم را به میانه نمی‌داد؛ یعنی نزدیک می‌شوی، اما هنوز به مرکز نرسیده‌ای. بیت شاهد اما کلید امید است: شکر به صبر سرانجام به دست می‌آید، هرچند بدعهدی زمانه مهلت نمی‌دهد. پیام این است که پایان صبر شیرین است، حتی اگر اکنون زمان کند می‌گذرد. حافظ می‌گوید یا در آن پرده راهی نیست، یا هست و پرده‌دار نشانش نمی‌دهد؛ پس شاید راه وجود دارد و تنها باید راهنمای درستی بیابی. در روزهای آینده، اگر با آرامش و بی‌شتاب منتظر بمانی، شیرینی‌ای که در انتظارش هستی از راه می‌رسد.