فال حافظ غزل ۲۷۱: دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

ای صاحب فال، این غزل گلایه‌نامه عاشقی است که از زلف سیاه یار چنان بی‌سر و سامان شده که گفتنی نیست. بیت شاهد این فال هشداری صریح و دلسوزانه به توست: کسی به امید وفا دل و دین را ترک نکند، که من از این کار چنان پشیمانم که مپرس. یعنی پیش از آنکه همه چیزت را به پای کسی یا وعده‌ای بریزی، از راستی آن مطمئن شو. حافظ از زحمتی می‌گوید که از مردم نادان می‌کشد، تنها برای جرعه‌ای که آزارش به کسی نمی‌رسد؛ گاهی داوری دیگران بی‌دلیل سنگین است. او می‌گوید در این راه گفت‌وگوهایی هست که جان را می‌گدازد و هرکس فریادی دارد. پارسایی و سلامت آرزویش بود، اما نرگس فتان یار شیوه‌ای کرد که او را از راه برد. این فال به معنای ناامیدی نیست، بلکه دعوتی به هشیاری است: احساست را ارج بنه، اما چشم خردت را نیز باز نگه دار. قصه دراز است، پس آهسته‌تر و سنجیده‌تر قدم بردار تا پشیمانی به سراغت نیاید.