فال حافظ غزل ۲۴۸: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

ای صاحب فال، حافظ در این غزل همچون بیماری زار و غمگین از صبا می‌خواهد نکهتی از کوی یار برایش بیاورد تا راحت جان شود. او دل خود را سکه‌ای قلب و بی‌حاصل می‌خواند که تنها اکسیر مراد، یعنی نشانی از خاک در دوست، می‌تواند آن را به زر ناب بدل کند. در غربت و فراق پیر شده و ساغری از دست جوانی تازه می‌طلبد تا دوباره جان بگیرد. اما بیت شاهد این فال، فرمانی روشن به تو می‌دهد: عشرت امروز را به فردا میفکن، مگر آنکه از دیوان قضا خط امانی داشته باشی. هیچ‌کس ضمانتی برای فردا ندارد؛ پس اگر کاری نیک، دیداری دلپذیر یا تصمیمی شادی‌آفرین در پیش داری، امروز روز آن است. حافظ حتی می‌خواهد منکران را هم از این می بچشانند؛ یعنی شادی و حقیقت را با دیگران قسمت کن و از داوری آنان نهراس. فرصت کنونی ارزشمند است و تعلل آن را از دستت می‌گیرد.