فال حافظ غزل ۲۴۹: ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ای صاحب فال، این غزل سراسر پیام‌خواهی از باد صباست. حافظ از صبا می‌خواهد نکهتی از خاک راه یار بیاورد، اندوه دل را ببرد و مژده دلدار را به ارمغان آورد. او نکته‌ای روح‌فزا از دهان دوست و نامه‌ای خوش‌خبر از عالم اسرار می‌طلبد تا مشامش از نفس یار معطر شود. این فال برای تو بوی خبری خوش دارد؛ گویی پیامی که چشم‌انتظارش هستی در راه است. حافظ از مرغ چمن که در عشرت است می‌خواهد به اسیران قفس مژده گلزار بدهد؛ یعنی کسی که به گشایش رسیده، دیگران را نیز امیدوار کند. او اعتراف می‌کند که کام جانش از صبری طولانی تلخ شده و روزگاری است که دل چهره مقصود را ندیده، اما همین اعتراف نشان می‌دهد که دوران انتظار به سر رسیدن نزدیک است. شاعر هشدار می‌دهد که خامی و ساده‌دلی شیوه جانبازان نیست؛ پس با هوشیاری و پختگی منتظر خبر باش و چون رسید، آن را به درستی دریاب.