فال حافظ غزل ۲۵۰: روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

ای صاحب فال، حافظ در این غزل عاشقی است که هرچه داشته به طوفان بلا سپرده و دیگر از هیچ سیلی نمی‌هراسد. از یار می‌خواهد روی بنماید تا وجود خود را از یاد ببرد و می‌گوید اگر باد خرمن سوختگان را هم ببرد، باکی نیست. سینه‌اش را به شعله آتشکده فارس و اشکش را به آب دجله بغداد مانند می‌کند. اما در میان این شور، بیت شاهد درسی استوار و روشن دارد: سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی؛ مزد اگر می‌طلبی، طاعت استاد ببر. یعنی آرزوی تو بی‌کوشش و بی‌پیروی از راهنمای دانا برآورده نمی‌شود. حافظ دل خام‌طمع را سرزنش می‌کند که زلف عنبرین را بی‌رنج طلب می‌کند. او همچنین می‌گوید دولت پیر مغان باشد که باقی سهل است؛ اگر پشتوانه‌ای راستین داشته باشی، از دست رفتن نام و نان چندان مهم نیست. در پایان، به نازکی خاطر یار توجه می‌دهد؛ در طلب نیز ادب و ملاحظه را فراموش مکن.