فال حافظ غزل ۱۹۹: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

ای صاحب فال، این غزل یکی از تندترین نقدهای حافظ بر ریاکاری است. او می‌گوید واعظانی که در محراب و منبر جلوه می‌فروشند، در خلوت کار دیگری می‌کنند و توبه‌فرمایان خود کمتر توبه می‌کنند. گویی باور ندارند روز داوری در کار است که این همه قلب و دغل به کار داور می‌برند. این تصویرها به تو هشدار می‌دهند که فریب ظاهر پرهیزگارانه یا ادعای بلند کسی را نخوری. اما بیت شاهد، راهی روشن پیش پایت می‌گذارد: ای گدای خانقاه، برخیز که در دیر مغان آبی می‌دهند و دل‌ها را توانگر می‌کنند. یعنی از جایی که فقط ظاهر دارد دل برکن و به سوی جایی برو که دل را حقیقتاً سیراب می‌کند. حافظ می‌گوید حسن بی‌پایان یار هر چه عاشق بکشد، گروهی دیگر از غیب سر برمی‌آورند؛ عشق هیچ‌گاه بی‌یار نمی‌ماند. در پایان، فرشتگان را می‌بیند که شعر او را از بر می‌کنند؛ یعنی سخن صادق، تا آسمان می‌رسد.